بر ديگرى نميكند . و يا اينكه چون پدران خود را بر امر دينى ديده است همان موافقت با پدران سبب ترجيح او مىشود و اين نحو از مرجح دليل نيست بلكه نهى از آن نيز وارد شده است چنانچه اشاره به آن خواهد شد انشاء اللّه بلكه دليل بايد امرى باشد كه عقل حكم بحجيت آن كند پس بهتر آنست كه در مقام ترديد گفته شود كه اگر مرجحى در نزد عقل داشته همان مرجح دليل خواهد بود . شارح گويد : دوم آنكه خداوند مذمت فرموده است مقلدين را بسبب تقليدشان در آيهء شريفه ( ( إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ ) ) يعنى مشركين گفتند ما پدران خود را بر دينى يافتيم و بايشان پيروى و اقتدا مينمائيم ، و تأكيد فرموده است بر نظر و استدلال در كلام خود ( ( ائْتُونِي بِكِتابٍ مِنْ قَبْلِ هذا أَوْ أَثارَةٍ مِنْ عِلْمٍ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) ) يعنى بياوريد براى من كتابيرا كه پيش از اين نازل شده است يا بقيه از علم كه از علوم اولين نزد شما باقى مانده است اگر راستگو هستيد در ادعاى خود . مترجم گويد : كه صدر آيه چنين است ( ( قُلْ أَ رَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَرُونِي ما ذا خَلَقُوا مِنَ الْأَرْضِ أَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِي السَّماواتِ ائْتُونِي الآية ) ) بگو يا محمّد بمشركين كه اين چيزهائيرا كه شريك با خدا قرار داده‌ايد خبر دهيد از حال ايشان بعد از تأمل و تفكر در آن آيا مدخليتى از براى ايشان هست در آفرينش چيزى از اجزاء عالم از زمين و آسمان تا بسبب آن مستحق عبادت شوند . پس خداوند مقرر فرمود كه مدعاى خود را بيكى از سه دليل باثبات رسد . اول - دليل عقلى كه از آثار پى بمؤثر بردن است .